فکرش را بکن که این میل‌باکس‌ها، حالا بیشتر این جی‌میل، با این مرتب منظمی خوشگل‌اش، با این لیبل‌های رنگی‌رنگی، و این همه قابلیت جستجو و دسته‌بندی و غیره، چه هیجان‌انگیزتر و حقیقی‌تر و روراست‌تر از این وبلاگ‌هاست اگر کسی می‌توانست بخواندشان.

چه می‌خواهمت‌نامه‌ها و دوستی‌‌نامه‌ها و عاشقانه‌‌نامه‌ها و دلتنگم‌نامه‌ها، چه پایان‌ها و آغازها، چه اصلا چی شد که این‌جوری شد، نامه‌هایی که درفت شدند و مردد مانده‌اند و نرسیده‌اند، چه حتی خوراک‌های ملس خاله‌زنک و عمومردک‌بازی می‌شد پیدا کرد از توش.

فکرش را بکن که آدم در وصیت‌نامه‌اش پسورد بدهد به ملت، یا به یکی، مثلا آن‌که دوست‌تر داشته از همه، یا آن‌که دلش خواسته حرصش بدهد بعد از مردن‌اش – بسته به کارنامه‌ی گهربار زندگی متوفی، شخص یا اشخاص خواننده‌ی میل‌باکس می‌توانند بنا به خواست خود مرحوم انتخاب شوند - و بعد، چه داستان‌ها٬ چه رازها می‌شد پیدا کرد از توی همین جعبه، همین میل‌باکس ِ بی‌انتهای فسقلی ِ عزیز ِ لعنتی.