به دوست جان می‌گویم آدم‌ها یا خوش‌شانس‌اند، یا شجاع. ما باید که شجاع باشیم.

و بعدش، فکر می‌کنم، فکر می‌کنم که شجاعت کدام است، وقتی آن‌قدر خوش‌شانس نیستیم که بتوانیم کنار آن‌ها که دوست داریم، آن‌جور که می‌خواهیم زندگی کنیم.

و فکر می‌کنم به ماندن، و به خاطر دوست‌داشتن تاب آوردن، و به رفتن و تنهایی، برای آن‌جور که دل‌ات می‌خواهد زندگی کردن.

...

این انصاف نیست،  این جبر جغرافیایی، این همه ناگزیری، این همه مرز.

 این همه دوری.