این که «تفاوت» انتخاب خودت باشد، یا راه فرارت، بهانه‌ات برای نتوانستن، نتوانستن ِمانند دیگران بودن، نتوانستن ِ مثل آدم بودن، و نتوانستن ِ پذیرفتن؛ تعیین می‌کند که از این «تفاوت» راضی باشی، به‌ش افتخار کنی اصلا، آرام باشی و راه خودت را بروی؛ یا فریاد بزنی که متفاوتی، اما تشنه‌ی کوچکترین شباهتی با گله و دردمندِ این همه «تفاوت»، گوشه بگیری.